Ze zet haar tas op schoot. Ze luistert. Ze veert op, trekt haar jasje goed. “Ik heb het gevoel dat ik helemaal geen rust heb gehad de laatste jaren.” De man aan de overkant van het pad vouwt zijn krant dicht en staat op. “Als je geleefd wordt, is er geen ruimte”, zegt ze. Het is even donkerder als we de korte tunnel doorrijden. Het valt me nu pas op dat maar een deel...
Meer »

Ze gaat tegenover me zitten. De telefoon aan haar oor. Eind dertig is ze. “Dat vind ik echt spijtig. Dat ik in mijn leven heel veel tijd heb moeten steken in ik, ik, ik. En niet in de dingen waar ik goed in ben.” Met haar rechterhand duwt ze een lok terug achter haar oor. Ze kijkt naar buiten. Ze luistert. “Ja, natuurlijk hoop ik dat het rechtgezet wordt. Al is het maar symbolisch....
Meer »

“Vanaf mijn twaalfde denk ik wat ben ik een wanhopig gebeuren.” Ze lacht. Ze kijkt naar haar vriendin en dan naar haar glas. “Ik was bang. Ik was dit en was dat. Je hebt dan al achtduizend tikken op je hoofd gehad en al tienduizend ruzies meegemaakt.” Ze neemt een slok. Haar vriendin steekt een sigaret op. “Ik weet nog dat toen ik acht was mijn broertje werd geboren. Ik zei iets tegen mijn...
Meer »

“Kijk, we leefden in een tijd waarin het leek dat alles kon.”  Ze kijkt haar kleindochter aan. “Dat kun jij je denk ik niet voorstellen. Het leven werd gewoon leuk. Een besloten, grijze wereld zag ineens kleuren en openingen.” De kleindochter knikt. Ze is een jaar of vijftien, zestien schat ik. De rode muts probeert haar blonde lokken bij elkaar te houden. Eentje is echt ontsnapt. Met een rustige beweging haalt ze die zo...
Meer »

Alsof mijn vader daar ligt. Captain Grant. Stug doorrokend zorgde hij ervoor dat ik redelijk snel alle plaatjes van het boek Van Zee tot Zee had. Nu lees ik dat meneer Grant echt heeft bestaan. Dat hij de kaart gemaakt heeft van de zuidkust van Australië. En ik zie dat Jules Verne een boek heeft geschreven dat Les Enfants du Capitaine Grant heet. Toen was roken gewoon gezellig en plakte ik vrachtboot na oorlogsschip...
Meer »